یاد یاران

                  یاد یـاران در بهـــاران یـــاد باد                     خندۀ آن گلعـــذاران یاد باد

                  یاد آنهایــی کـــه دیگر نیستند                    در نظر، نامانــدگاران یاد باد

                  یاد آن دوران آبـی ، خوب نیک                     عهد خوب ما و یاران یاد باد

                  یاد ابر گوهریـن بـــر کشتــزار                      شُـرشُـر آواز بــاران یاد باد

                  یاد آنهایی کـه اینجا زیستنـــد                     خاطر آن رهسپاران یاد باد

                  یاد جشن سبز رویان در چمن                     سال میـلاد بهــاران یاد باد

~~~~~~~~~~~

یا رب تو مرا به یار دمساز رسان

آواز مرا به آن هم آواز رسان

عمریست که آزرده دل و منتظرم

او را به من و مرا به او باز رسان

       ************

باز در  آستانه ی یک غروب دیگر ایستاده ام

در دلگیر زمان نشسته ام ،

و در اوج تنگنای وجود:

آبان هم آمد و من نیامدم

روزگار گرمی رفت و من سرما زده ام

توشه ای از خورشید برنداشتم و،

«امرداد» رفت و «خرداد» نیز و...

دیگر هیچ خدایا هیچ...

روزگار غریبیست؛ و غروبی سرشار از حزن تو

***********~~~~~~~~~~~~~***********

فصل شیشه ای

در فصل قاب شیشه ای ، ای دوست دلگیرم  نکن

هر چند  دلها سنگی اند ، اما تـــو شبگیـــرم  نکن

در این  غروب برگ ریــز،  یــادم  نکردی  بـی وفا

روزی شوی مانند مــن ، یــادت نســازد  آشنــــا

پیوسته  یادت می کنـــم ، در آب و  در آئینـــه ها

می شویم از نقش  دلم ، زنگار بغض و کینــه ها

من ساده  بودم  مثل تـو ، مـن از کجا  تو از کجا

در سادگی ماندم مـن و  ، ماندی تو از اصلت جدا

در برگ  ریز  باغ  دل ، پـاییــز غـــوغـــا می کند

وان زخم های کهنه را ، هـر روز احیــا می کند

یاد تـو هر تنگ غروب  ،  در مـن شکوفا مـی شود

آه این چه درداست ای خدا، زین فصل پیدا میشود

هــر روز اینجا   می روی ، از  روبـروی  پنجـره

رو از چــه بـر تابیده ای ، از گفتگــوی   پنجــره

دیروز در فصلی  چنین ، تا  بی نهایت  رفته ای

در عمق جان لحظه ها ، ماناکه پنهان خفته ای

ورنه چنین این مـاجـرا، تکـرار مــی گردد بسی

کاویزه ی گوشم شدی ، از حرفِ دلگیر کسی!

بر سفره ی اقبال  من ، گـردیست از آشفتگی

بگذار تا جاری شود ، در  بغض ها  این خفتگی

بر چشم های خسته ام ، یک آسمان زاریدن است

وین  ابرهای  گونــه ام ، ســرشار از بــاریـدن است

امروز غروب،  آسمان پاییز ابرناک است ، و نم نم باران شروع به باریدن می کند. ببین چگونه بوی خاک و رطوبت ، دل انگیزتر از باران بهار ، مشام جان را معطـر می سازد.

×××××××××~~~~~~~~~~~××××××××××

مثل روزهایی که سرخ شدم از خون دلم

اما تو فکر می کردی که از دیدنت خجلـم

مانند سالهایی که سر به صحـرا نهادم  و  زود

زخمهای بی مهری او ، سر از هم می گشود

یا مثل امروز که به آخر خط رسیده ام

از این روزگار هیچ گاه خیری نـدیده ام

توقع نداشتم که اصلا دلگیر  نشوم

یا از وجود خودم روزی  سیر نشوم

فراز و نشیب زیـاد است و بـــــاور نمی کنم

این  حقیقت تلخ را ، هیچ جور سر نمی کنم

شــاید تصــور این روزها خیلی دشـــــوار است

بگو چه کنم، وقتی که من از خودم بیزار است!

راههای  زیادی  بود پیش رو  که من رفتم

یا افکاری را به قصد جستجو که من  رفتم  

اما ببین ، پایان راه من آخرش چـــــــه بود؟

شاید من مقصرم ، ولی الان دگر چه سود

هرگز نمی خواستم آخر کار این شود دلا

باز می بری مرا ، بــاز تــا کجا ، بگــو کجا

ای رفته از سالها ، باز برگرد روزی از وفا

و تو ای خدا، هیچ می شنوی صدای مرا؟

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

----

       ما که رفتیم تو با خانۀ خود یار بمان               ز پس پردۀ عشاق در این کار بمان

       ما کزین خلق ندیدیم دمی صورت خوش         تو به رویای خودت همیشه هشیار بمان

       ما که گفتیم بسی از سر اخلاص سخن         تو نکن کردۀ ما ، از سر گفتار بمان

       چندی از عشق پیامی به من آورد صبا           که تو با درد غم عشق گرفتار بمان

       تو ز شب هیچ مجو نام و نشان از غم او         جلوۀ سرخ سحر را تو به افکار بمان

       پردۀ ظلمت شب را بزند نــور کنار                  زین سبب تابه سحرنخواب و بیدار بمان

       تو بمان به نقش دلها مرو از یاد دمی              که من گمشده رفتم  تو به آثـار بمان

       من نمودم اگر از بار زمان شانه تهی               تو نکن شانه خم و زیر همین بار بمان

       ما که رفتیم ونماندیم در این جمع خموش   

       تو چو رفتی ز میان ، در پس اسرار بمان

~~~~~~~~~~~~~~~

الهی ما به شبهایی که در ماتم بگرییم             

سراسر اشک ریز آییم و اندر غم بگرییم

اگر آید به سر در دیده نم ، ما خون بگرییم                 

الهی تا سحر رودی چنان جیحون بگرییم

به یادت من همیشه بغض غم در سینه دارم                

ز گمنام وجودت زنگ بر آئینه دارم

به روزی اشک ما ریزد به هم گردد چو سیلاب          

روان گردد به صحرا تا کند لبریز از آب

بگردد خشم تو چون صاعقه اخگر به هر سو             

بگیرد دامن خصم و بلاده ، دون بد خو

به صبحی که زند خورشید سر از کوهساران             

سپارد گوش جان را بر سرود آبشاران

در آن لحظه نگاهم رد پایت را بگیرد                      

به یاد کودکی راه تو را در پی گزیند

به یاد آن بهاری که گذر کرد و نیامد                        

به یاد شبنمی کز آن شقایق حاصل آمد

به منقار سیاه سار اگر آواز هم بود                          

به همراه بهاران رفت و اکنون گشته نابود

گل و گلزار و باغ و لاله زاری هم اگر بود                

به زودی آمد و لختی توقف کرد و پیمود

در آن ابری که از رشک فلک اشک تو می ریخت      

بدین سامان بنفشه با صفای عشق می زیست

به هنگام سحر کیوان بخندد روی گل ها                   

دهد مژده به ناهید از شفای بوی گل ها

به آن جوبار کوچک که ز کوه آمد سرازیر                

به گاه آمدن زد ماسه های ریزه را زیر

نه من دانم نه تو در روزگاران تا که خفته است           

که زین سان لاله ها همرنگ خون در غم شکفته است

الهی یک نفس از پا نیفتد رود پر آب                       

به همراهش رساند دست ما را سوی مرداب

اگر مرداب خسته مانده از راه تب و تاب                            

اگر افتاده از گرمای خور ، اندر سرش خواب

بهمدستی به نیزاری که اطرافش فراوان                     

همه کرده به روی آبهایش سایه افشان

یکی گیریم از آن و بر کشیم از روی آبش                 

که تا شاید دگر دم موج اندازد به تابش

شویم آنگه روانه سوی دشت ماسه زاران                           

به هر سو راهمان افتد شود آنجا بهاران

الهی در زمستانی که عطر پونه خاموش                   

به زیر سلطه برف زمستان شد فراموش

در آن مدت کجا می بود خورشید جهانتاب                 

که با دست طلایی دست گیرد باز از آب!

در آن شبها که طوفان خزان با ناله می تاخت             

ز سرمای فراوان لاله ها را سست می ساخت

و از فردای روزش که پرستو زد به آفاق                            

چکید از آسمان اشکی به روی این اَبـَر طاق

چه فریادی که از سینه چو آتش شعله می داد              

به ره افتاده تا پرسیم از آن حالی که شد یاد

الهی بر چمن های وسیع دشت میهن                        

روان هرگز نشد رودی ، مگر از دیدۀ من

به یاد رفتن پروانه در شمع فروزان                        

در اینجا عاشقی با عشق پیوندیست سوزان

به آواز صدای آن چکاوک در بهاران                      

ز پنداری که همرنگش بود در جوکناران

به پرواز آمد و پر زد بدانسو شد روانه                     

نگاهش ناگهان افتاد زانجا سوی دانه

به زیر آمد به شوق خوردنش آواز سر داد                 

گره انداخت بر پایش به ناگه دام صیاد

به هنگامیکه که اشک ما ز حسرت سرد پیچید           

از آن دردی که با این نونهالان گشته تمدید

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

می آیی؛

می آیی از آنسوی طلوع نور،

از همان سویه ها که خورشید گیسو افشان ، پریشانِ موهای تو بود

سبدی در دست ، با کلش هایی از جنس طلا که خودت بافته ای!

دامن پیرهنت به مَـثــَـل ، شـُره ای از رنگین کمان در قاب طلوع

رنگ رنگ و نقش می زند بر چین دامنت از نسیم

که می وزد و کنار می زند آویزه های گل آذین گرد دامن چین چین تو را

می آیی از روستای "ارش"

منجیق گل های وحشیست تل مو ، بر سر گیسوان مشکی تو!

زیباست

 با دست های چابک خویش ، می بافتی از ساقه گندم "کلاه کیش"

روسری ات زرد رنگ و بنفش

گل های ریز و درشت ،  دور و برش نقش بسته از شمیم یاس

پرسیدم از تو:« ای دختر ساده پوش و نحیف شمال! تا ظهور دست های آبی آسمان، راهی هست؟»

و تو گفتی« هان ، آنجا .... آنجا.... نزدیک است .... آنجا...»

ساده آمدی ، و این من ره زده را مانند مهربانی خورشید، بی هیچ دریغ

حتی به یک جرعه آب ، و نیز بقچه ای نان و پنیر ، مهمان دست های مهربانی ات کردی.

و من چه؟ فقط تشکری خشک و خالی ....

همین!

این است رسم این زمان ما ....

***********
هر روز که از جاده باریک دلم می گذرم، تو را می بینم که دست تکان می دهی.

مثل همان روز که وقتی رفتم، تا مسافتی دست تکان دادی و من از آینه دیدمت که دور می شوی ، و جاده تو را کوچک و کوچک کرد تا اینکه در نقطه ای از افق محو شدی!

شاید باز یک روز از آن جاده ، که رد پای تو را داشت ، بگذرم...

آیا منتظر این رهگذر خسته می مانی؟!

 *************************

پانوشت:

ارش / Arash= نام روستایی که از مجاورت آن گذشتم.

کلاه کیش ( کلاه حصیری):  کلاهی سبدی  که از ساقه گندم یا برنج  بافته می شود و در مزارع هنگام کار برای جلوگیری از نور مستقیم آفتاب ، بر سر می نهند.

پاییز ، یادآور روزهای برگ ریز دلم!

در این غروب سرد ؛ "پاییز را می گویم"

درد است  ، و سرد است  دست های بی رمقم " درخت را می گویم"

زرد است ، و خشک می شود ، شاخه  در برگ ریز  خزان

رنگ ها را ببین !؛ نقاش این همه کیست؟

چه تواناست این دست های هنر ساز ، که خستگی را خسته می کند!

                                     ***

شبی دشت ، در وسعت چشمهای من سبز آرمید

صبح اما ، انتظار مه آلود سرد را نداشت

از ستیغ بلند دور ، دست چین باد شاخه ها را می تـکاند

ورق ورق از بلندای رفیع ، واژگونی تان  ، وه چه تماشایست !

بی تن ، این لباس بر قامت کوچه باغ ، فرش برآذیند

هم زیر پای رهگذران  ،

 صدای عریانی شاخه در برگ را می شنوی؟!

خرد می شود در این عبور  ، استخوان برگ های ژاله نوش!

روی صورت الوان این فرش شدگان ،

آهسته تر  ای عزیز  ، آهسته  قدم بگذار

 تا نشنوی ضجه ی یاری گرشان در غرور باد:

در باد گم شو ،....

گم شو و برو کنار تا جارو کنم این همه زیبایی از روی نقش روزگار....

تا دست های برآمده از پس پنجره در هجوم این غبار ،

صبح برکشد لحافی از پر قو ؛

سفید بر تنشان در این شب انتظار

***********************
***********************

پیام این پست:

مانند برگ ها ، برای ابدیت ، در زیر پای این زمین ( خاکها) شکسته خواهی شد. پس با غرور بر روی زمین گام منه!

سلام دوستان عزیزم؛
تصمیم گرفتم برای آپ این هفته، یکی از شعرهایی رو که چند ماه پیش در وب گذاشته بودم، دوباره در اینجا قرار بدم. از دوستان قدیمی ام که اون رو قبلا خوانده اند عذر می خوام. اما بزودی با یک آپ (پاییزی) خواهم آمد.

اون که توی نگاهم ، نموند و چشماشو بست

تَـرک های دلم رو ، با سنگ غم زد شکست

نخواست منو ببینه ، چشماشو رو هم گذاشت

هر چی نگاش می کردم ، فایده ای اصلاً نداشت

حرفامو نشنید و رفت ، رو گفته هاش پا گذاشت

خاطره های تلخ و ، رفت و واسم جا گذاشت

بهش نگفته بودم  حرفی که دلگیر بشه

کاریش نکرده بودم  از دیدنم سیر بشه

با اینکه رفت و فوری پشت سرش درو بست

دلم به یادش امّا ، همیشه بوده و هست

مرواریدای چشمم ، روی تنش می باره

دروغ نگفته باشم ، یه آسمون ستاره

هنوز توی نگاهم ، عکسی ازش جا مونده

نگا بکن تو چشمام ، پاهای دریا مونده

آینه ها رو ببین تو ، مثل خودم شکسته

پنجره ها رو وا کن ، نزار بمونه بسته

قلبم و رفت و شکست ، چه فایده بی قراری

عکسشو حتّی نذاشت  برام به یادگاری

آئینه ی دلم بود ، نفهمیدم کی شکست

تا اومدم بفهمم ، دیر شد و رفت و گذشت

برای دیدن تو ، رو هر چی پا می ذارم

عکستو از تو قاب لحظه ها بر می دارم

آهای گـُلا زمونه ، بس کی نامهربونه

از آسمون چشمام ، هر چی می باره خونه

******************************

* تو باید تفاوت بین "خون انسان" و "دوا گلی" رو بدونی!!!

 " سرخی خون من رو دید  ، گفت که این دوا گلیه!
        آخه خدا دوا گلی ُ مگه با خونم یکیه؟"

بی دلی

کسی از روزهایم گذشته است و با عبور خود دلم را برده است

او رفته است و ، من اکنون باز بازمانده ام

و آنک روزگار بی دلی ام اینجاست.

روزگار غریبیست ، و غروبی سرشار از حزن تو ...

*************
*************

سلام.

این عکس هیچ ارتباطی به متن بالا نداره. این رز زرد رو که چند شب پیش بارون باریده بود صبح روز بعد با گوشی ازش عکس انداختم و گذاشتمش تا دوستداران رز اون رو ببینند. ببخشید اگه کیفیتش کمی بده. خی می دونید که گوشی از این بهتر در نمیاره.

  RSS